bericht vijfendertig

 Op de Zevende Montessorischool te Amsterdam waren wij, aan het begin van dit schooljaar, op zoek naar een nieuw goed doel. Voorgaande jaren werden er altijd door de groep 8 leerlingen kinderpostzegels verkocht. Dit jaar wilde wij een goed doel waar alle klassen bij werden betrokken en waarbij het meer helder was waar het ingezamelde geld naar toe zou gaan.
De school in Sikkim werd door Eeke voorgedragen. Op een studiedag heeft zij aan haar collega’s een presentatie gegeven over de school.  Er werd een filmpje, een kaartje en veel foto’s laten zien. Collega’s stelden verschillende vragen.
Het team vond het vooral belangrijk dat het ingezamelde geld aan een concreet iets werd uitgegeven. Dat het ingezamelde geld dus niet ‘op de groot hoop’ zou belanden.  De directie overlegde met Jannie en Mieke. Jannie en Mieke gaven aan dat er op de school in Sikkim behoefte is aan 100 nieuwe bedden. Als er dan nog geld over zou zijn zou er een nieuwe schommel kunnen worden aangeschaft.
Zo werd het doel, vooral voor de leerlingen, nog duidelijker en sprekender. De leerlingen konden het zich voorstellen. Er werd onderling veel over gesproken. ‘Oo ik zou echt niet kunnen slapen als ik samen met iemand in één bed moet liggen.’ 
Om geld in te zamelen deden de leerlingen mee met ‘Kaart in actie.’ Via de actie mocht iedere leerling één ansichtkaart ontwerpen. Als alle ontwerpen klaar waren werden deze naar de drukkerij gebracht. De ontwerpen werden omgetoverd tot prachtige ‘echte’ ansichtkaarten. De kaarten werden verpakt in een pakketje van zes. De leerlingen probeerden zoveel mogelijk pakketjes te verkopen aan ouders, familie, vrienden en buren.
Aangezien de actie net voor de kerstvakantie liep waren er veel feestdagen-kaarten ontworpen. En deze verkochten natuurlijk super goed.
De actie leefden bij de leerlingen. ‘Hoeveel kost één nieuw bed in India?’ vroegen de leerlingen zich af. Zo kon worden uitgerekend hoeveel geld er minimaal moest worden opgehaald. ‘Komt Sinterklaas ook in Sikkim?’ vroegen andere leerlingen zich af.
Na een aantal weken werd de actie gesloten. De nabestelling werden gedrukt en het opgehaalde geld geteld.  Eén dag voor de kerstvakantie kon het uiteindelijke opgehaalde bedrag bekend worden gemaakt.
Wat was het spannend, en wat hebben alle leerlingen ontzettend hun best gedaan,  en wat is het uiteindelijke opgehaalde bedrag hoog!
De Zevende Montessorischool heeft samen voor de kinderen van Sikkim € 7818,47 bij elkaar gebracht!!
Daar kunnen vast wel 100 bedden van worden gekocht.

bericht vierendertig

Een lesje plussommen breuken met de breukencirkels.

bericht drieëndertig

Vier foto's van het schooljaar tot nu toe om deze blog een nieuw leven in te blazen. Een herfstwandeling met de onderbouw, op schoolreis met groep 8 in Valkeveen, een spiekbriefje met een fout en Sinterklaas. 

Bericht tweeendertig

Sikkim Himalayan Academy

The school started in March 2003 and in 2008 will provide education for about 80 children, 50 of these are housed at the school and the rest are day children. The children are from the poorest in the region and this is their only chance of education. The school operates on charitable funds and good will.

Two Sikkimese teachers started the school with a Dutch women volunteer. Their aim is to provide:
-Sound education from qualified teachers
-Good health care
-Pastoral supervision
-Healthy varied diet and clean water
-Open and accountable funding accounts

The school has 7 classes. Nursery is for the 5 year olds, then LKG (lower kindergarten) for the 6year olds, next UKG (upper kindergarten) for 7 year olds and then classes 1, 2, 3 and 4. The classes are small. All education is in English except for the children’s mother tongue lesson. The syllabus is Indian State to enable the children to continue at a state school after SHA. There are 6 local teachers who are all wonderful dedicated people who work very long hours every day of the week.

The school day starts with prayers at 5.30 or 6 am; chores, breakfast and study time come before breakfast at 8 and assembly at 8.30. School starts at about 8.45. There are 2 lessons then break followed by another 2 before lunch. In the afternoon there are some days when there is only 1 lesson followed by clubs on other days there are 3 lessons. Children then have some free time before study time and the evening meal at about 6pm. Prayers again at 7 followed by stories and bed for the younger children and more study for the older children. It is a long day but there is much joy and laughter as well as hard work. The children are very affectionate, welcoming and enthusiastic.

Free time often involves sport of some sort: cricket, badminton, football or basketball. There are also plenty of walks with staff; the children love to go to play in the local river. Visits to a nearby monastery are also part of the routine. There is also much singing and dancing. The younger children love the swings and seesaw which were erected by volunteers. Children also like to read, knit and draw.

Sikkim is a very beautiful country but also very poor. Living standards are basic. The people are friendly and welcoming and the children are delightful. Teaching there is a very rewarding experience. Most of the population of Sikkim are Buddhist.

Bhuriokop where the school is situated is very rural, not on the tourist trail and surrounded by lush green jungle and mountains with many small rivers and waterfalls flooding into a majestic river the sound of which you can hear from the school when the children are quiet!

If you are still interested in finding out more you can check the website www.sikkimhimalayanacademy.org . What the school really needs are teachers with experience of the younger children.

Bericht éénendertig

Lieve Eeke, Ik heb een heel leuk schooljaar gehad. Je hielp altijd goed, je kon goed uitleggen. Maar tog ging het soms niet helemaal goed. Dan praten we heel veel, maar je hielt ons goed in bedwang. En we geinde ook best veel. Liefs Julie. PS je was een hele goede juf

Hoi Eeke, je bent de aardigste juf die ik ooit heb gehad. Echt boos worden doe je niet vaak. En je kan heel goed les geven. En gefeliciteerd dat je bent geslaagd. Bas

bericht dertig

Een picknick in het park. Gelukkig was het droog en smolten al de zelfgebakken brownies bijna weg.
Het afscheidfeestje van groep 8 waarbij alle meiden sneller in de prutsloot lagen dan de jongens.

bericht negenentwintig

bericht achtentwintig

©TIMO

Bericht zevenentwintig

Dyslexie?
Ik hat gehoord dat er een jongen genaamd Kees met de slee mijn berg met sneeuw wauw om sleën. Maar over die berg heb ik mijn hele pauze ingeleverd. En die wauden zij even om duwen en daar kan ik best wel boos om worden dus ik gav hem een duw. Maar als ik hem niet tegen hield dan was die berg stuk.
En gister ging het met Jachiem prongeluk en het speit mij ook. Hij zij oke omdat het prongeluk gin.
(Ook Albert Einstein 'leed' waarschijnlijk aan dyslexie.)

Bericht zesentwintig

Wereldburgerschap
De belangrijkste taak van het onderwijs is de leerlingen voorbereiden op hun toekomstige rol in de maatschappij. Alleen het vaardigen van het lezen, schrijven en rekenen zijn onvoldoende om de leerlingen voor te bereiden op hun toekomstige rol in de maatschappij. De leerlingen moeten kennis maken met de wereld, met kunst en cultuur. De leerlingen moeten kennis maken, leren om gaan en hun mening vormen over en met de media. De leerlingen moeten kennis maken, leren om gaan en hun mening vormen over en met verschillende volkeren en geloven. Alle leerlingen staan in een pluriforme (veelvormig) samenleving. Eerst nog onder veel begeleiding, uiteindelijk helemaal zelfstandig. Aan het onderwijs de taak de leerlingen te helpen deze zelfstandigheid te ontwikkelen.
Het kennis maken met de wereld, met kunst, cultuur, media, volkeren en geloven gaat via het geven van kunst- en cultuureducatie. Het bewust worden van, het kijken naar, het zien van verschillen, het vormen en verantwoorden van een mening en het accepteren van anderen zijn allemaal vaardigheden die hierbij een rol spelen.

Bericht vijfentwintig

Zal ik je vertellen
van de wind
en het water
van de zon en de maan
van vroeger en van later
van bliksem en van donder
van leven en dood
van boven en onder
van groen en van rood
van het vuur en de kou
VAN MIJ EN VAN JOU
van de wereld
de wijde wereld
vertel ik jou

(bron: Van mij en van jou geschreven door Hans & Monique Hagen)

Bericht vijfentwintig

Educatie
(Latijn: educere, bekendmaken) is een overkoepelende term die zowel vorming, onderwijs als opvoeding omvat. Methoden van onderwijzen en leren binnen én buiten schoolse omgevingen; leerprocessen die plaatsvinden binnen een schoolse omgeving (formele educatie) of daarbuiten (informeel), in de wereld als zodanig; de overdracht van de waarden en verzamelde kennis van een samenleving. De volgende definitie van educatie wordt in het vervolg gebruikt; Educatie is het organiseren van leersituaties waarin mensen kennis, inzicht, vaardigheden en houdingen ontwikkelen die aansluiten bij hun behoeften, mogelijkheden en ervaringen. Het gaat bij educatie om persoonlijke ontwikkeling die mensen in staat stelt om met toepassing van het geleerde zoveel mogelijke zelfstandig en volwaardig maatschappelijk te kunnen functioneren.
Bron: Cultuurmonitor Primair Onderwijs, De kwaliteit van cultuureducatie

Bericht vierentwintig

Schrijf je het woord met een d of met een t aan het einde? Als je het woord langer maakt, in de meervoud zet, hoor je het. Baard want je hebt meerdere baarden, en feest want je hebt meerdere feesten.

Zijn baard was hij kwijt.
Het gaf hem veel verdriet.
Zo kon hij het feest wel vergeten.
Misschien was het wel zijn eigen fout.
Hij keek goed onder de kast.
Misschien lag hij wel in de grote kist?
Zelfs in zijn bed heeft hij gezocht.
Veel geld heeft hij wel gevonden.
Had hij soms een gat in zijn hand?
Onder zijn hoed zat ook geen baard.
Hij gaf de hond de schuld.
Maar aan zijn snuit was te zien dat hij er niks mee te maken had.
Zijn staart bleef maar kwispelen.
Het hoofd van de man zag er gek uit zonder baard.
Hij leek nu op een klein kind.
Zijn mond was extra goed zichtbaar.
Hij belde zijn vriend op voor de afleiding.
Zijn vriend adviseerde hem goed door te zoeken.
De man keek in de tuin en op straat.

Bericht drieentwintig

Het thema van de afgelopen Kinderboekenweek was; 'Aan tafel, eten en snoepen in kinderboeken.' Lees hieronder een aantal gedichten over dit thema gemaakt door de leerlingen uit mijn klas. (De leerlingen hadden de opdracht gekregen een gedicht te maken dat niet mocht rijmen. Moeilijk! Maar de resulaten zijn origineel.)

Een hartje.
Een hartje voor jou,
een hartje van snoep.
Een hartje voor jou,
omdat ik je zo lief vind.
Sterre

Kip op een stokje.
Hij liep vroeger langs het hek.
De mensen waar hij van was die waren stom.
De boer die vond die kip ook stom.
Daarom werd hij geslacht.
En prik ik hem nu op mijn stokje.
Julia

Paarden.
Ik rij op een paard.
Een heel bijzonder paard.
Hij is niet bruin.
Hij is niet wit.
Maar zo oranje als een wortel.
Maar zelf lust hij ze niet.
Lisa

Arme groenten.
Meneer Bloemkool is wit.
Mevrouw Brocoli is groen.
Wij eten ze op,
alsof ze helemaal niks zijn.

Maar groente is wel iets,
ze groeien voor ons.
Een beetje dankbaar kunnen we niet zijn.
Arme groenten.
Sterre

Hutspot
Er schoof een koekjestrommel over de tafel.
Je blijft zitten tot je bord leeg is, zegt mijn moeder.
'Niet het klokhuis opeten. Straks groeit er een boom uit je oor.'
Een muis eet bijna niets: 3 gram per dag.
Meneer Pannenkoek heeft een mooi rond gezicht.
En toen, als toetje, viel ik in de hemel.
Eeke

Bericht tweeentwintig

The boys

Juf Piraat?

Bericht eenentwintig

Deze muziekstijl is rond de jaren ’70 in de arme wijk The Bronx in New York ontstaan. In deze wijk woonden toen veel Afro-Amerikanen en Latino’s.
De muziekstijl wordt ook wel een manier van leven genoemd.
De teksten van de liedjes uit deze muziekstijl gaan vaak over dingen die fout gaan op de wereld of over het leven.
De muziekstijl is zeer belangrijk geweest voor de laagste klasse uit arme woonwijken en andere achterbuurten. De muziekstijl heeft er voor gezorgd dat de inwoners van deze wijken en buurten een eigen stem hebben gekregen.

Bij de muziekstijl horen een aantal dingen, deze dingen worden ook wel de vier elementen van de muziekstijl genoemd. De vier elementen zijn;
-Breakdance (Een vorm van dans)
-Dj-en
-Rappen en beatboxen
-Graffiti. (Het maken van beeldende kunstwerken met spuitbussen.)

Enkele bekende Nederlandse artiesten uit deze muziekstijl zijn;
Ali-B, Brainpower en Opgezwolle.

Enkele bekende buitenlandse artiesten uit deze muziekstijl zijn;
2-Pac, 50-Cent en A Tribe Called Quest.

Bericht twintig

Een hele ochtend, van half negen tot half elf (twee uur, honderdentwintig minuten) om zelfstandig te werken en veel taken te maken.

Of

Een hele ochtend, van half negen tot half elf (twee uur, honderdentwintig minuten) om:

-Even te krassen op een blaadje (Als je de behoefte hebt om te krassen kan je dit beter op een blaadje doen dan in je schrift, anders wordt je schrift lelijk, krassend wachten dus dat deze behoefte over is.)

-Even die splinter uit je voet te halen (Constateren dat deze er zit, opzoek naar een pincet, en met deze pincet de splinter er uit kunnen krijgen)

-Even de gymmeester helpen te zoeken naar een rugbybal. (Toevallig kwam je deze meester tegen op de gang toen jij opzoek was naar de pincet en meesters kan je beter altijd te hulp schieten als zij daar om vragen.

-Even te hangen bij de computer. (Je hangt niet, je helpt. Je nieuwe klasgenoot weet nog niet hoe hij mooie letters boven zijn verhaal krijgt.)

-Even naar de wc te gaan. (Jij kan er ook niks aan doen dat je nooit moet voor schooltijd of tijdens de pauze's.)

-Even grondig je handen te wassen. (Je weet het maar nooit met die enge griep tegenwoordig.)

-Even grondig je neus te snuiten. (Verkouden was je ook al een tijdje.)

-Even nieuwe vullingen te halen bij de congierge. (Als je eenmaal gaat schrijven schrijf je liever met pen dan met potlood.)

-Even dat grappige plaatje uit het boek aan je vriend aan de andere kant van de klas te laten zien. (Het plaatje gaat over het thema!)

-Even te chillen met je andere vriend op de leesbank. ( Je overhoort hem het nieuwe dictee) ('Ga er dan niet bij zitten alsof je bijna in slaap valt!' - 'Ja maar juf, ik val ook bijna in slaap!')

-Even op zoek te gaan naar je dagplan. (Vrijdagmiddag lag deze echt nog in je laatje, of heb je hem toen ook nooit gevonden?)

-Even te bedenken hoe, en het uiteindelijk tekenen van het werkwoord Starten. (Voor je het werkwoord gaat ontleden kan je deze beter eerst tekenen.)

Even, even, even, even...............................

Je kan het natuurlijk ook zien als een kunst: de hele ochtend alles doen (met een behoorlijk excuus) behalve een taak af te krijgen.

Deze leerlingen heb ik eind vorig schooljaar serieus zelfstandig aan het werk zien gaan. Ben benieuwd of het nu weer een heel schooljaar kost om de motivatie terug te vinden.

Bericht negentien

Bron: De Volkskrant 25-08-09

Aleid Truijens

Blijk ik ineens vijanden te hebben die mij een 'Wilderiaans gedachtegoed' toeschrijven, en nieuwe vrienden die met mij de islam willen bestrijden. En dat alleen omdat ik vind dat een school als As Siddieq, waar kinderen dingen leren die in strijd zijn met de democratische rechtstaat, gesloten moet worden.

Maar het ging mij niet alleen om een orthodoxe moslimschool. Het is hoog tijd dat de vrijheid van onderwijs, zoals vastgelegd in artikel 23 van de grondwet, wordt bijgesteld.

Vrijheid van onderwijs, het klinkt mooi natuurlijk. Helaas betekent het geen vrijheid voor de ouders om een school te kiezen - bijzondere scholen mogen leerlingen weren- maar vijheid om scholen te stichten naar levensovertuiging, die in volkomen vrijheid te besturen en daar kinderen te leren wat de stichters goeddunkt. Dit alles blindelings gefincieerd door de overheid. Geen land ter wereld heeft zo'n onderwijswet. Het artikel dateert uit 1917 en was bedoeld als compromis in een politieke strijd van een eeuw terug. Nu staat hetzelfde artikel de integratie lelijk in de weg.

Je moet niet de grondwet veranderen om één type school, de orthodox-islamitische, te kunnen verbieden. Er zijn meer goede redenen om artikel 23 zoetjesaan af te schaffen, en daarmee het onderscheid tussen bijzondere en openbare scholen. Het gaat om principiele vragen: mag een school ideeen opdringen aan kinderen, of dat nu christelijke, joodse, islamitische of antroposofische ideeen zijn? Is het niet in strijd met de scheiding tussen Kerk en Staat dat de seculiere overheid religieuze scholen bekostigt? Driekwart van de scholen in Nederland heeft een confessionele gronslag, onevenredig veel. Maar ook de 58 procent kerkelijken die Nederland telt, kunnen heel goed hun geloof buiten school- en werktijd uitoefenen.

God heeft op school niets te zoeken. Er zijn uitstekende confessionele scholen, maar ook heel griezelige. Kinderen moeten worden beschermd tegen gevaarlijke lariekoek. Dat vrouwen minderwaardige wezens zijn bijvoorbeeld. Dat homoseksualiteit een enge ziekte is, dat het negroide ras laag ontwikkeld is, dat de Holocaust een verzinsel is en deze rechtsspraak niet de onze is. Nu zijn er scholen waar kinderen zulke dingen leren. Het ministerie weet het, de onderwijsinspectie weet het en niemand grijpt in.

Een school waar kinderen hun hoofddoekjes, keppeltjes en Bijbels bij de kapstok achterlaten en waar ze in de pauze samen hun koshere, halal, ecologische of hagelslagboterhammetjes eten, waar ze samen zwemmen en gymnastieken, wat is daar in godsnaam op tegen? Een school waren mensen van alle gezindten werken, die kinderen leren welke opvattingen en geloofsrichtingen er zoals in de wereld bestaan- wat een walhalla zou dat zijn, zo'n school. God, mocht Hij bestaan, heeft alle kinderetjes even lief en heeft hen uitgerust met een verstand en een vrije wil. Het is aan ons om ze dat verstand te laten ontwikkelen, zodat ze zelf kunnen kiezen.

Bericht achttien

Chaos. Maar wel een zeer gezellige chaos. Er wordt gelachen, gezwaaid, door een aantal bijna gevallen, en zoals op elke groepsfoto, totaal de verkeerde kant op gekeken. Vooral door die met die blonde paardenstaart. Alleen de juffen staan een beetje chagrijnig op de foto. Of komt dat door de stress?
De schaatsbaan was een beetje klein en heel erg nep. De huurschaatsen zaten niet zo lekker. Als je al de juiste maat had kunnen vinden. En het gleed allemaal niet zo lekker mee.
Toch was het super-gezellig. Misschien kwam het alleen door de liters chocolademelk en het vele speculaas. Of was het die fantastische muziek op de achtergrond. Vooral de polonaise was erg populair onder de leerlingen. En ook de pirouettes werden eindeloos gedraaid.
Ik was er best trots op dat uiteindelijk alle leerlingen de schaatsen hebben aangehad en een rondje hebben meegeschaatst. Terwijl in de ochtend nog meer dan de helft van de klas er geen zin in had.
Volgende doel is al deze leerlingen ook tegelijkertijd op één foto te krijgen. (Zie rechts achter de laatste twee te laat aan komen rennen.)

Bericht zeventien

De kraanvogel staat symbool voor geluk, een lang leven (volgens meerdere legendes kunnen de vogels wel duizend jaar oud worden) eer, trouw (de vogels leven in paartjes en blijven een heel leven lang bij elkaar. Het vouwen van 1000 kraanvogels door een echtpaar vóór het trouwen zou zorgen voor een goed huwelijk. Want, voor het vouwen van zoveel vogels is geduld en begrip voor elkander nodig. Eigenschappen die in een goed huwelijk ook noodzakelijk zijn.) en vrede (‘Ik zal vrede op jullie vleugels schrijven…’ is een beroemde uitspraak van Sadoka. Een meisje dat op haar sterfbed begon met vouwen van 1000 kraanvogels. Dit, hoe tragisch ook, niet haalde en stierf na 964 vogels te hebben gevouwen. Sadoka was ziek door de besmetting van een radioactieve bom.)
Geluk, een lang leven, eer, trouw en vrede. Mooie dingen, genoeg redenen om te vouwen, en vooral veel te vouwen. Want hoe meer vogels hoe meer geluk, trouw, eer, vrede en langer leven. Toch? De leerlingen uit mijn stageklas zijn inmiddels hard op weg. In ieder geval meer dan 50 zijn er al opgehangen in het lokaal. Misschien halen we de 1000 volgend schooljaar?
Het vouwen gaat gepaard met veel gezucht, gesteun en gemopper. Want het is moeilijker dan je denkt en het papier doet nooit wat jij wilt. Toch wordt er elke dag weer minstens tien keer aan mij gevraagd wanneer er weer vogels worden gevouwen. Misschien is dat de trouwheid, waar ook de legendes over spreken, die nu al zijn werking heeft?